Zomaar wat overpeinzingen

over wat recent verkregen film spiegelreflex camera's. Ik heb er de laatste tijd al vaker over geschreven, mijn kleine collectie filmcamera's. In de afgelopen weken heb ik de kans gehad enkele van de nieuwe aanwinsten uitgebreid te testen. Hier een eerste evaluatie.

De Olymupus OM camera's:

Recent zijn er drie Olympus camera's toegevoegd aan de collectie, een OM-1, een OM-10 en een OM-10 Quartz met instelbare data-achterwand.



De OM-1 functioneert mechanisch perfect. Zelfs met een onwillig 28mm objectief functioneerde deze volledig handmatig instelbare camera alsof er niets aan de hand was. Qua lichtmeting is het nog even afwachten, deze camera gebruikt een oud model batterij dat niet meer in de handel is, ik ben er nog niet uit welk type batterij ik als vervanger kan gebruiken - als dat überhaupt al mogelijk is.



De OM-10 heeft wel een kleine eigenaardigheid, de lichtmeter werkt niet correct. Tijdens het schieten kwam ik er achter dat als ik een 100 ASA filmrol correct wil belichten ik deze OM-10 in moet stellen op 400 ASA. Verder mechanisch goed, zelfs het heractiveerknopje van de lichtmeter doet het en dat is lang niet altijd het geval.



Bij de OM-10 Quartz werkt alles naar behoren. De lichtmeter is accuraat en ook hier een werkend heractiveerknopje voor de lichtmeter. Ik heb de achterwand niet gecontroleerd, deze extra optie voegt naar mijn bescheiden mening niet zoveel toe en gebruik ik eigenlijk nooit. Doordat de OM-10 camera's werken met diafragmavoorkeuze kon ik het eerder genoemde onwillige 28mm objectief niet op deze camera gebruiken (hetgeen overigens geheel lag aan het defecte objectief), de wel helemaal instelbare OM-1 bleek hier de oplossing te zijn.

Dan de Pentax M-42 camera's:



Al tijden ben ik op zoek naar een Spotmatic model van Pentax. Na maanden niets te vinden nu in korte tijd ineens drie! De eerste, een SP 1000, werkt mechanisch perfect. De lichtmeter houd ik nog wel in de gaten, het kan zijn dat deze de waardes niet geheel correct weergeeft. De foto's die ermee gemaakt zijn zien er echter goed belicht uit.



De tweede Spotmatic was een Spotmatic F! Deze is nog niet getest...



En de derde is wederom een SP 1000. Deze ziet er iets beter uit en functioneert naar behoren, ware het dat ik ook hier de belichtingsmeter niet helemaal vertrouw...

Naast de drie Pentax M-42 camera's had ik er ook nog één met K-bajonet:



Ik snap nu waarom fotografiestudenten vaak een K1000 op hun studielijst krijgen, wat een gave camera! Mijn exemplaar heeft een perfect werkende belichtingsmeter en functioneert ook mechanisch zeer goed - en al die mooie K-bajonet objectieven kunnen erop!

Als laatste nieuwe camera een echte Canon AE-1:



Dit is de eerste AE-1 die ik op de kop heb weten te tikken. Ik heb er zelf nog geen foto's mee kunnen maken. Medefotograaf Pedro Stubert is echter zeer enthousiast over deze camera's en zijn eigen AE-1's (hij heeft twee originele AE-1's en één verbeterde AE-1 Program) werken als een droom. Nog te testen dus, wordt vervolgd...

Als laatste een voorbeeldje van een foto geschoten met één van deze camera's:



Geschoten met de tweede Pentax SP 1000, voorzien van een 28mm objectief en polarisatiefilter.

Mijn "kleine collectie"

camera's blijft ongemerkt toch groeien, in de afgelopen tijd zijn er zo'n 7 camera's en ongeveer 16 objectieven bijgekomen. Het meest opvallend van al deze aanwinsten is het Pentax 6x7 systeem waarover ik al eerder schreef maar dit is zeker niet het enige juweeltje, erg blij ben ik bijvoorbeeld ook met mijn "nieuwe" Pentax SP 1000 M42 35mm camera.

Hoewel ik mezelf bij lange na geen verzamelaar durf te noemen (het gaat mij immers om het daadwerkelijk gebruik van deze camera's, niet het aanmaken van een grote plank vol met een verzameling camera's die daarna nooit meer gebruikt worden) is mijn collectie nu toch aardig aan het groeien, zozeer zelfs dat ik moest denken aan een fotoproject dat ik een tijdje geleden op één van de fotowebsites zag staan: Het 52 weken project. Het doel van dit project is om in de tijdsperiode van 1 jaar elke week met een verschillende camera een (serie) foto('s) te maken. Hoewel ik nog lang niet beschik over 52 verschillende camera's zou ik er voldoende hebben voor een gezonde start en in de loop van het jaar zou ik, door het aanvullen van mijn eigen kleine collectie en door het lenen van camera's van anderen, aan 52 verschillende camera's moeten kunnen komen om zo'n project te gaan vervolmaken.

Hoewel ik nog niet besloten heb om daadwerkelijk aan zo'n project te gaan beginnen (ervaringen van bevriende fotografen laten zien dat het niet gemakkelijk is om tussen de dagelijke bedrijvigheid door een constante kwalitatief hoogwaardige en inspirerende serie foto's te schieten waardoor er suboptimale beelden in een project terecht kunnen komen die daar alleen maar zijn om aan een bepaalde tijdsdruk te kunnen voldoen) is het idee in de basis wel geschikt voor een aantal subprojecten: Een serie foto's genomen met camera's van een zelfde merk of systeem gebundeld in een mooi fotoboek of fotoboeken met beelden afkomstig van 135 en 120 film. Dit wordt vervolgd...

Tussen de bedrijven door is het me gelukkig wel gelukt om een aantal van de nieuwe aanwinsten stevig aan de tand te voelen.


(Foto: Joeri van Veen)

Over de Pentax 6x7 schreef ik al eerder dat ik zeer tevreden was met de resultaten van 120 negatieffilm. Inmiddels het ik ook wat Fujichrome Astia 100F diafilm met deze camera geschoten: Wow! Wat enorm gaaf is dit zeg! Ik begrijp nu waarom mensen zo lyrisch zijn over diafilms in 120 formaat, wat ziet dit er gaaf uit. Helaas kan ik de resultaten nog niet op dit weblog laten zien, vooralsnog beschik ik niet over een scanner die 120 film kan scannen.

Een andere camera waar ik al resultaten van terug heb is een Olympus OM-10 Quartz. De OM serie camera's is altijd een heerlijke serie geweest om mee te schieten en deze OM-10 Quartz is daar geen utzondering op: Alles werkt soepel, de belichtingsmeter werkt naar behoren en gekoppeld aan bijvoorbeeld een F. Zuiko auto-s 50mm f/1.8 objectief levert deze camera messcherpe plaatjes op zoals onderstaande opname, gemaakt van medefotograaf Joeri van Veen tijdens een recente fotosessie.



Er liggen nu nog een Olympus OM-1 en OM-10 te wachten, elk met ongeveer een halve film volgeschoten, en ook heb ik nog film zitten in de eerder genoemde Pentax SP 1000. Houd dit weblog in de gaten voor meer resultaten!

De eerste rol Porta 400VC

geschoten met de Pentax 6x7 is vandaag binnengekomen.





Een paar observaties:

1. Wow, wat een meganegatieven!
2. Ondanks het slechte weer goed belichte foto's, de lichtmeter werkt dus naar behoren.
3. Het lijkt erop dat de afdrukken niet zozeer op 6x7 maar eerder op 3x4 formaat worden afgedrukt.

De resultaten van deze eerste rol zijn mij zeer goed bevallen, de Pentax 6x7 heeft in deze niet echt gunstige foto-omstandigheden goed werk geleverd. Het formaat van de afdrukken verbaast mij wel een beetje, ik ga hier nog even achteraan. Al met al smaakt dit naar meer, hoog tijd om wat extra 120 film te gaan bestellen!

De stap naar middenformaat

is deze week dan toch eindelijk gezet. Sinds een paar dagen ben ik de trotse eigenaar van een Pentax 6x7 MLU spiegelreflexcamera die 120 en 220 middenformaat film schiet.



Het grote voordeel van middenformaat film zit, de naam zegt het al, in de veel grotere negatieven. Een 6x7 negatief is ongeveer net zo groot als vier 35mm kleinbeeldnegatieven bij elkaar, er kan dus veel meer detail vastgelegd worden en ook is het mogelijk om veel grotere afdrukken te maken van een 6x7 negatief dan van een 35mm negatief.

De stap naar middenformaat lonkte al een tijdje, de vraag was echter vooral hoe. Er zijn verschillende soorten camera's die 120 film gebruiken, van de Diana F+ lomografiecamera tot de Hasselblad V serie camera's. Elk heeft zijn eigen eigenschappen. Ik wilde echter een camera hebben die zoveel mogelijk gelijkenissen vertoont met mijn huidige collectie 35mm spiegelreflexcamera's en dat kom je al snel uit bij een Pentax 6x7. Het basismodel van deze camera is in productie genomen in 1969, ik heb een exemplaar van de aangepaste versie die vanaf 1976 tot 1990 verkrijgbaar was en waarbij de spiegel van de camera handmatig vastgezet kan worden zodat deze geen onwenselijke trilling afgeeft als men werkt met lage sluitertijden.

Vandaag heb ik een rol Kodak Porta 400VC volgeschoten om te zien hoe deze camera presteert. Mijn eerste observaties:

1. Wow, wat een zoekerbeeld! Zoals alles aan deze camera is ook dit groots, een genot om door te kijken.

2. Hoewel de camera een stuk groter is dan de gemiddelde 35mm camera is deze vergelijkbaar qua hoogte met mijn Canon EOS-1 serie digitale camera's en ook de objectieven zijn qua grootte vergelijkbaar met de L objectieven die bij mijn Canons horen. De camera ligt lekker in de hand en voelt niet te groot aan.

3. Dat er een grotere spiegel in dit type camera's zit is duidelijk te merken tijdens het afdrukken, ik begrijp nu waarom sommige mensen zich zorgen maken om de trillingen die deze spiegel af kan geven.

4. Het is even wennen met 120 film, 35mm film lijkt wat makkelijker in het gebruik te zijn - maar dat kan net zo goed aan onwennigheid van mijn kant liggen. Waarschijnlijk is die na een paar rolletjes ook verdwenen.

Morgen wordt deze eerste film aangeboden aan mijn vaste fotograaf ter ontwikkeling en het maken van afdrukken, ik ben heel benieuwd naar de resultaten. Wordt vervolgd...

Gelukkig nieuwjaar!

De laatste dag

van 2010 is een meer dan geschikt moment om het afgelopen fotografische jaar de revue eens te laten passeren. Hoewel ik nooit zo terugkijkerig ben is er één serie foto's waar ik zeer gelukkig mee ben.







Het geronk van de turbopropmotoren, het langzaam groter worden van dit bakbeest, het feloranje dat blinkt in de zon, de sensatie van het geratel van de camera in hogesnelheidsstand, de wetenschap dat je zojuist een zeldzame Shin Maywa US-1A vliegboot in al haar glorie op de gevoelige plaat hebt vastgelegd, fantastisch! Ze mag dan geen schoonheid zijn maar man, ze heeft stijl!

Mijn "kleine collectie"

camera's en objectieven is het afgelopen jaar ongemerkt toch een stukje groter geworden. Tijdens een recente inventarisatie bleek ik inmiddels over 21 verschillende camera's te beschikken en kunnen er op die 21 camera's 70 objectieven geplaatst worden.*



De ruggengraat van deze collectie zijn de 5 EOS camera's (2x digitaal, 3x film) die ik voor al mijn hoogwaardige fotowerk inzet. Echter steeds meer obscure objectiefjes en camera's zijn de laatste tijd aan de collectie toegevoegd en ik merk dat ik er steeds meer lol in begin te krijgen om met deze oude klassieke camera's en objectieven op pad te gaan.



De meest recente serie schoot ik begin deze week met een Canon EOS-1V camera en klassieke Nikkor (Nikon) objectieven, met name het (non AI) Nikkor 85mm f/1.8 objectief is me zeer goed bevallen. Toegegeven, het is met die oude objectieven nét even wat meer werk dan met de huidige autofocustechnologie maar wow, wat is dit een gaaf objectief: Lichtsterk en messcherp! Hieronder twee winterse plaatjes met dit objectief op Canon bodies.





* De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat er tussen die 21 camera's 1 meetzoeker en 2 spiegelreflex bodies die reparatie nodig hebben zitten en dat ook 1 van de objectieven last heeft van een vastzittende diafragmaring maar de overige 18 camera's en 69 objectieven zijn direct inzetbaar.

De filmrolletjes

die ik afgelopen zaterdag en maandag had volgeschoten lagen vandaag voor me klaar bij foto Autofocus in Bussum. Een drietal observaties:

1. Wow, wat is het gaaf om dit op een groot scherm te zien! Meestal neem ik niet de moeite om mijn apparatuur op te zetten en de dia's daadwerkelijk te projecteren. Nu ik dit weer eens gedaan heb viel het me op hoe levensecht de foto's zijn, de scans op de pc monitor doen hieraan eigenlijk geen recht.

2. Ik heb beide diafilms nu eens laten ontwikkelen én inramen. Ik ben onder de indruk van de kwaliteit van de raampjes en het inramen zelf: Geen krassen, half verknipte dia's, vingerafdrukken etc.. Dit ga ik vaker laten doen.

3. Hoewel het AF objectief dat ik in deze twee sessies heb gebruikt niet zo snel is als de huidige AF objectieven is het een prachtig stukje optische techniek, ik ben zeer te spreken over de scherpte van de hiermee gemaakte opnamen.

En ja, belofte maakt schuld: Bij deze een drietal foto's van de afgelopen twee sessies.

Het noodweer

van vandaag maakte toch nog vrij onverwacht een einde aan de samen met Joeri van Veen opgezette fotosessie op de Veluwe.



Deze sessie is de tweede in een serie waarin ik alleen werk met filmcamera's, in dit geval een Canon AV-1 met een Canon FD 35-70mm f/4.0 AF objectief geladen met Fujichrome Provia 400X en een Pentax ME Super voorzien van een SMC Pentax-M 50mm f/1.7 objectief en geladen met Ilford HP5+. Ik probeer in deze sessies de "schiet-maar-raak" mentaliteit die digitale fotografie soms met zich meebrengt achter me te laten en elk schot zo perfect mogelijk te laten zijn, immers, met een rol van slechts 36 opnamen telt elk schot!



Een nadeel van het schieten met film is dat ik niet direct de beschikking heb over beelden die dit weblogbericht kunnen illustreren, met dank aan Joeri heb ik u toch een tweetal foto's ter illustratie te bieden. Mijn eigen foto's zijn hopelijk aan het einde van de week ontwikkeld en ingescand, wordt vervolgd...

Vandaag

heb ik de Canon AV-1 & FD 35-70mm f/4.0 AF combinatie aan de tand gevoeld tijdens een ad hoc fotosessie in het Gooi. Ik verkeerde in het erudiete gezelfschap van medefotograaf Pedro Stubert die zijn Nikon FM-2N en FG-20 meenam - een fotosessie die gedomineerd werd door klassieke filmcamera's dus! Hilarisch was het moment waarop Pedro en ik beschuldigd werden van het maken van foto's (van een oude Volvo Amazone) voor de belastingdienst, ziet u de belastingdienst al te werk gaan met camera's van het kaliber FM-2N of AV-1?

Het is nog even wachten op de resultaten van deze fotosessie, zodra ik de film (Fujichrome Velvia 100F) retour en gescand heb zal ik wat foto's plaatsen. U zult het vooralsnog moeten doen met een tweetal oudere foto's gemaakt met Fuji Neopan 100 zwartwit negatieffilm op het vliegveld van Tucson, Arizona. In een vergeten hoekje van dit vliegveld herleven de jaren 40 en 50 met klassieke vliegtuigen en dito hangaars.

Binnenkort

weer eens lekker aan de slag met een klassieke camera, dit keer met een wel heel speciaal objectief.



De camera is een Canon AV-1, een makkelijk te bedienen all-rounder geïntroduceerd in 1979 met een lichtmeter op basis van de diafragmainstellingen. Het objectief is een Canon FD 35-70mm f/4.0 AF, één van de eerste autofocus objectieven. Geïntroduceerd in 1981 was dit het eerste objectief van Canon dat speciaal voor een spiegelreflex camera was ontworpen. Het mooie van dit objectief is dat het op alle camera's die zijn voorzien van een FD bajonet werkt, de camera hoeft er niet speciaal voor te zijn aangepast. Uiteraard heeft dit objectief niet de autofocus snelheid die je van een huidige camera verwacht maar de autofocus is wel zeer accuraat. Er is voor volgende week een fotoshoot gepland op de Veluwe, ik denk dat ik deze combinatie dan eens aan de tand ga voelen.