De eerste rol Porta 400VC

geschoten met de Pentax 6x7 is vandaag binnengekomen.





Een paar observaties:

1. Wow, wat een meganegatieven!
2. Ondanks het slechte weer goed belichte foto's, de lichtmeter werkt dus naar behoren.
3. Het lijkt erop dat de afdrukken niet zozeer op 6x7 maar eerder op 3x4 formaat worden afgedrukt.

De resultaten van deze eerste rol zijn mij zeer goed bevallen, de Pentax 6x7 heeft in deze niet echt gunstige foto-omstandigheden goed werk geleverd. Het formaat van de afdrukken verbaast mij wel een beetje, ik ga hier nog even achteraan. Al met al smaakt dit naar meer, hoog tijd om wat extra 120 film te gaan bestellen!

De stap naar middenformaat

is deze week dan toch eindelijk gezet. Sinds een paar dagen ben ik de trotse eigenaar van een Pentax 6x7 MLU spiegelreflexcamera die 120 en 220 middenformaat film schiet.



Het grote voordeel van middenformaat film zit, de naam zegt het al, in de veel grotere negatieven. Een 6x7 negatief is ongeveer net zo groot als vier 35mm kleinbeeldnegatieven bij elkaar, er kan dus veel meer detail vastgelegd worden en ook is het mogelijk om veel grotere afdrukken te maken van een 6x7 negatief dan van een 35mm negatief.

De stap naar middenformaat lonkte al een tijdje, de vraag was echter vooral hoe. Er zijn verschillende soorten camera's die 120 film gebruiken, van de Diana F+ lomografiecamera tot de Hasselblad V serie camera's. Elk heeft zijn eigen eigenschappen. Ik wilde echter een camera hebben die zoveel mogelijk gelijkenissen vertoont met mijn huidige collectie 35mm spiegelreflexcamera's en dat kom je al snel uit bij een Pentax 6x7. Het basismodel van deze camera is in productie genomen in 1969, ik heb een exemplaar van de aangepaste versie die vanaf 1976 tot 1990 verkrijgbaar was en waarbij de spiegel van de camera handmatig vastgezet kan worden zodat deze geen onwenselijke trilling afgeeft als men werkt met lage sluitertijden.

Vandaag heb ik een rol Kodak Porta 400VC volgeschoten om te zien hoe deze camera presteert. Mijn eerste observaties:

1. Wow, wat een zoekerbeeld! Zoals alles aan deze camera is ook dit groots, een genot om door te kijken.

2. Hoewel de camera een stuk groter is dan de gemiddelde 35mm camera is deze vergelijkbaar qua hoogte met mijn Canon EOS-1 serie digitale camera's en ook de objectieven zijn qua grootte vergelijkbaar met de L objectieven die bij mijn Canons horen. De camera ligt lekker in de hand en voelt niet te groot aan.

3. Dat er een grotere spiegel in dit type camera's zit is duidelijk te merken tijdens het afdrukken, ik begrijp nu waarom sommige mensen zich zorgen maken om de trillingen die deze spiegel af kan geven.

4. Het is even wennen met 120 film, 35mm film lijkt wat makkelijker in het gebruik te zijn - maar dat kan net zo goed aan onwennigheid van mijn kant liggen. Waarschijnlijk is die na een paar rolletjes ook verdwenen.

Morgen wordt deze eerste film aangeboden aan mijn vaste fotograaf ter ontwikkeling en het maken van afdrukken, ik ben heel benieuwd naar de resultaten. Wordt vervolgd...

Gelukkig nieuwjaar!

De laatste dag

van 2010 is een meer dan geschikt moment om het afgelopen fotografische jaar de revue eens te laten passeren. Hoewel ik nooit zo terugkijkerig ben is er één serie foto's waar ik zeer gelukkig mee ben.







Het geronk van de turbopropmotoren, het langzaam groter worden van dit bakbeest, het feloranje dat blinkt in de zon, de sensatie van het geratel van de camera in hogesnelheidsstand, de wetenschap dat je zojuist een zeldzame Shin Maywa US-1A vliegboot in al haar glorie op de gevoelige plaat hebt vastgelegd, fantastisch! Ze mag dan geen schoonheid zijn maar man, ze heeft stijl!

Mijn "kleine collectie"

camera's en objectieven is het afgelopen jaar ongemerkt toch een stukje groter geworden. Tijdens een recente inventarisatie bleek ik inmiddels over 21 verschillende camera's te beschikken en kunnen er op die 21 camera's 70 objectieven geplaatst worden.*



De ruggengraat van deze collectie zijn de 5 EOS camera's (2x digitaal, 3x film) die ik voor al mijn hoogwaardige fotowerk inzet. Echter steeds meer obscure objectiefjes en camera's zijn de laatste tijd aan de collectie toegevoegd en ik merk dat ik er steeds meer lol in begin te krijgen om met deze oude klassieke camera's en objectieven op pad te gaan.



De meest recente serie schoot ik begin deze week met een Canon EOS-1V camera en klassieke Nikkor (Nikon) objectieven, met name het (non AI) Nikkor 85mm f/1.8 objectief is me zeer goed bevallen. Toegegeven, het is met die oude objectieven nét even wat meer werk dan met de huidige autofocustechnologie maar wow, wat is dit een gaaf objectief: Lichtsterk en messcherp! Hieronder twee winterse plaatjes met dit objectief op Canon bodies.





* De eerlijkheid gebied mij te zeggen dat er tussen die 21 camera's 1 meetzoeker en 2 spiegelreflex bodies die reparatie nodig hebben zitten en dat ook 1 van de objectieven last heeft van een vastzittende diafragmaring maar de overige 18 camera's en 69 objectieven zijn direct inzetbaar.

De filmrolletjes

die ik afgelopen zaterdag en maandag had volgeschoten lagen vandaag voor me klaar bij foto Autofocus in Bussum. Een drietal observaties:

1. Wow, wat is het gaaf om dit op een groot scherm te zien! Meestal neem ik niet de moeite om mijn apparatuur op te zetten en de dia's daadwerkelijk te projecteren. Nu ik dit weer eens gedaan heb viel het me op hoe levensecht de foto's zijn, de scans op de pc monitor doen hieraan eigenlijk geen recht.

2. Ik heb beide diafilms nu eens laten ontwikkelen én inramen. Ik ben onder de indruk van de kwaliteit van de raampjes en het inramen zelf: Geen krassen, half verknipte dia's, vingerafdrukken etc.. Dit ga ik vaker laten doen.

3. Hoewel het AF objectief dat ik in deze twee sessies heb gebruikt niet zo snel is als de huidige AF objectieven is het een prachtig stukje optische techniek, ik ben zeer te spreken over de scherpte van de hiermee gemaakte opnamen.

En ja, belofte maakt schuld: Bij deze een drietal foto's van de afgelopen twee sessies.

Het noodweer

van vandaag maakte toch nog vrij onverwacht een einde aan de samen met Joeri van Veen opgezette fotosessie op de Veluwe.



Deze sessie is de tweede in een serie waarin ik alleen werk met filmcamera's, in dit geval een Canon AV-1 met een Canon FD 35-70mm f/4.0 AF objectief geladen met Fujichrome Provia 400X en een Pentax ME Super voorzien van een SMC Pentax-M 50mm f/1.7 objectief en geladen met Ilford HP5+. Ik probeer in deze sessies de "schiet-maar-raak" mentaliteit die digitale fotografie soms met zich meebrengt achter me te laten en elk schot zo perfect mogelijk te laten zijn, immers, met een rol van slechts 36 opnamen telt elk schot!



Een nadeel van het schieten met film is dat ik niet direct de beschikking heb over beelden die dit weblogbericht kunnen illustreren, met dank aan Joeri heb ik u toch een tweetal foto's ter illustratie te bieden. Mijn eigen foto's zijn hopelijk aan het einde van de week ontwikkeld en ingescand, wordt vervolgd...

Vandaag

heb ik de Canon AV-1 & FD 35-70mm f/4.0 AF combinatie aan de tand gevoeld tijdens een ad hoc fotosessie in het Gooi. Ik verkeerde in het erudiete gezelfschap van medefotograaf Pedro Stubert die zijn Nikon FM-2N en FG-20 meenam - een fotosessie die gedomineerd werd door klassieke filmcamera's dus! Hilarisch was het moment waarop Pedro en ik beschuldigd werden van het maken van foto's (van een oude Volvo Amazone) voor de belastingdienst, ziet u de belastingdienst al te werk gaan met camera's van het kaliber FM-2N of AV-1?

Het is nog even wachten op de resultaten van deze fotosessie, zodra ik de film (Fujichrome Velvia 100F) retour en gescand heb zal ik wat foto's plaatsen. U zult het vooralsnog moeten doen met een tweetal oudere foto's gemaakt met Fuji Neopan 100 zwartwit negatieffilm op het vliegveld van Tucson, Arizona. In een vergeten hoekje van dit vliegveld herleven de jaren 40 en 50 met klassieke vliegtuigen en dito hangaars.

Binnenkort

weer eens lekker aan de slag met een klassieke camera, dit keer met een wel heel speciaal objectief.



De camera is een Canon AV-1, een makkelijk te bedienen all-rounder geïntroduceerd in 1979 met een lichtmeter op basis van de diafragmainstellingen. Het objectief is een Canon FD 35-70mm f/4.0 AF, één van de eerste autofocus objectieven. Geïntroduceerd in 1981 was dit het eerste objectief van Canon dat speciaal voor een spiegelreflex camera was ontworpen. Het mooie van dit objectief is dat het op alle camera's die zijn voorzien van een FD bajonet werkt, de camera hoeft er niet speciaal voor te zijn aangepast. Uiteraard heeft dit objectief niet de autofocus snelheid die je van een huidige camera verwacht maar de autofocus is wel zeer accuraat. Er is voor volgende week een fotoshoot gepland op de Veluwe, ik denk dat ik deze combinatie dan eens aan de tand ga voelen.

Het afscheid

van de Breguet Br.1150 Atlantic werd afgelopen weekend bij de Duitse marine groots gevierd. Tijdens een druk bezochte luchtvaartshow op het vliegveld Nordholz vloog afgelopen zondag de enig overgebleven operationele Atlantic voor het laatst.





Ook de opvolger van de Atlantic, de P-3C Orion, was prominent aanwezig.





Drie dingen vielen op gedurende de dag:
1. Het weer bleek veel beter dan voorspeld.
2. Het vlieggedeelte van de show was grootser opgezet dan voorheen (sinds het ongeluk op Ramstein in 1988 hebben Duitse vliegshows altijd een zeer sober karakter met amper vliegbewegingen).
3. Mijn digitale camera's moeten echt weer eens schoongemaakt worden, er zit veel te veel stof op de sensoren. Een afspraak met Canon is inmiddels gemaakt...

Voor het eerst

sinds weken weer eens op pad om wat actie te fotograferen, dit weekend stonden er twee vliegshows op het programma. Zaterdag de open dag van de KLu te Gilze Rijen en zondag de open dag van de Duitse Marineflieger te Nordholz. Helaas dit weekend sterk wisselend weer, desondanks hier alvast een kleine impressie van de actie te Gilze Rijen: